Ook in voorzieningen voor mensen met een beperking zijn er helden aan het werk

In de Triangel, een voorziening voor mensen met een verstandelijke beperking, vinden ze dat het tijd wordt om ook hun medewerkers en die van alle collega-voorzieningen in deze coronacrisis te erkennen als zorgverlener. “Dat de  coronacrisis de ziekenhuizen en de woonzorgcentra treft, beseft iedereen. Maar ook bij ons wordt het leven erdoor beheerst en worden er immense inspanningen geleverd door het personeel”, zo klinkt het bij Ria De Keyser, algemeen directeur.

De Triangel ondersteunt mensen met een verstandelijke beperking, vaak in combinatie met nog andere beperkingen zoals gedragsmoeilijkheden en autisme. In normale omstandigheden zijn er zo’n 350 cliënten per dag, vandaag wordt er nog gezorgd voor 220 bewoners. En die blijven nu al weken zonder onderbreking in de voorziening, dag en nacht, weekdagen en weekends.  Bezoek is niet meer toegelaten, heen en weer naar huis voor een dag of een weekend, behoort ook niet meer tot de mogelijkheden  En dat is zwaar, in de eerste plaats voor de bewoners zelf.  Plots hebben hun begeleiders plastieken handschoenen aan, dragen mondmaskers en schorten.  Plots valt alle activiteit en de o zo belangrijke structuur weg. Plots komt ook ma of pa niet meer of andere mantelzorgers.  Het is voor ons al moeilijk te begrijpen, laat staan voor mensen met een verstandelijke beperking. Ze voelen ook wel dat er iets aan de hand is, maar kunnen dat niet plaatsen.  Dat onbegrip maakt hen angstig en dat wil zich wel eens uiten in moeilijk gedrag en opstandigheid.

Helden van welzijn

Dat maakt het er voor de begeleiders niet gemakkelijker op.  Ook voor hen is dit een moeilijke periode, met heel wat omwentelingen in het dagelijks leven én op het werk. Je eigen gezin (dat ook in volle coronacrisis zit) achterlaten om te gaan werken in een omgeving waar je je ondanks de vele preventieve maatregelen toch niet helemaal veilig voelt.  Want afstand houden zoals in een kantoorbaan, dat zit er niet in.  Probeer maar eens een maaltijdbegeleiding op anderhalve meter afstand, hulp bij het aankleden of een eenvoudige handeling zoals de temperatuur opnemen. De begeleiders in de leefgroepen zijn nu zowel opvoeder als verpleger en dat zonder onderbreking want de bewoners kunnen niet meer naar school, naar de dagbesteding of even op stap met een vrijwilliger.  Er is dus letterlijk geen minuut rust en dat al wekenlang.  En daarnaast leeft er toch ook die angst voor het virus. In de Triangel zorgen we voor mensen met heel complexe zorgvragen met soms ook een zwakke gezondheid. Wie symptomen heeft, wordt al van bij het begin meteen afgezonderd van de leefgroep en verder op de eigen kamer begeleid en verzorgd.  Dat was natuurlijk drastisch, maar met onze bewoners kunnen we geen enkel risico nemen. En we zetten deze ‘preventieve quarantaines’ verder want we zien dat het werkt.

 

Nood aan beschermingsmateriaal

Het was dan ook een mokerslag toen er toch een besmetting werd vastgesteld, maar het was misschien naïef om te denken dat we volledig van het virus gespaard zouden blijven. Want ook al neem je alle voorzorgsmaatregelen, je weet dat dit kan gebeuren. Intussen is er in dezelfde leefgroep ook een tweede besmetting, wat te verwachten was aangezien een leefgroep ‘onder hetzelfde dak’ leeft, nog het best te vergelijken met een gewoon gezin.  Bij deze cliënten gelden er nu nog strengere maatregelen en is er nog beter beschermingsmateriaal voor het personeel.  Gelukkig hebben we deze hele situatie al van bij het begin heel ernstig genomen en nog snel allerlei beschermingsmateriaal besteld, zodat het personeel toch in veilige omstandigheden kon werken.  Bovendien hebben we ook heel wat zaken gekregen van scholen, bedrijven en ook van particulieren. Dat heeft enorm geholpen.  Maar de onrust kunnen we nooit helemaal wegnemen. We wachten nog steeds op de echte FFP2-maskers en ander degelijk beschermingsmateriaal, noodzakelijk voor de verzorging van COVID-19 patiënten. Ik hoop dat de overheid ons deze keer niet vergeten is.

 

 

Vergeten groep

We krijgen veel erkenning van mensen die goed weten wat er hier achter de schermen allemaal gebeurt: ouders, familieleden, thuisverpleging, collega’s maar ook onze vaste vrijwilligers en mensen uit de buurt.  Het applaus doet deugd en de witte lakens die voor ons wapperen, dat is mooi. En toch voelen we ons in de steek gelaten.  De eerste lading mondmaskers van de overheid ging aan onze neus voorbij.  We hebben er 190 per dag nodig en kregen er 500. Het personeel van rust- en verzorgingstehuizen zal nu getest worden.  We zijn blij voor hen, want het zal een deel van de ongerustheid wegnemen.  Maar dat er aan het personeel in de gehandicaptenzorg nauwelijks gedacht wordt, dat vinden we toch onbegrijpelijk. Het is gelukkig hartverwarmend om te zien hoe onze medewerkers hun uiterste best doen, hoeveel solidariteit hier wel aanwezig is. Onze mensen staan echt in de vuurlinie. Ze zijn aan het werk met kwetsbare mensen met beperkte verstandelijke mogelijkheden. Vergeet hen niet !

 

Noot voor de redactie

De Triangel is een voorziening voor mensen met een verstandelijke of en andere beperking in Lievegem.  Zorgvragers kunnen er terecht voor ondersteuning, behandeling en therapie, onderwijs, wonen en werken, enz.  De Triangel heeft meer dan 350 cliënten en evenveel personeelsleden.

Voor meer informatie, een interview met de directie of een andere vorm van input voor de pers: Griet De Waele, communicatieverantwoordelijke DVC de Triangel, T 09 372 86 11,
M 0474 88 97 96, griet.dewaele@dvcdetriangel.be